Een brug brengt je soms naar mysterieuze landen van je dromen. In ons geval leidde die brug ons naar Pairi Daiza.

Wandelen, rijden met de rolstoel over hobbelende paden, en ons laten onderdompelen in de wonderlijke werelden van de dieren. Onze Kyan is er verzot op…

Het uitzicht van onze kamer gaf uit op ‘The Land of the Cold’, met de majestueuze ijsberen als onze buren. Heel de voormiddag genoten we in stilte van elkaar en van deze machtige dieren die af en toe langs kwamen slenteren.

Tot er ineens aan onze deur werd geklopt.
Marc, een vriendelijke en toegewijde gids, stond daar om ons mee te nemen op een reis door de verschillende continenten. Zijn verhalen, vol bijzondere dierenweetjes, brachten alles tot leven. Maar de grootste verrassing was misschien wel het moment waarop Kyan zelf de kleine pinguïns mocht voederen. Zijn ogen straalden, en dat moment stopte ik als een kangoeroe diep in mijn buidel vol waardevolle herinneringen. 💙

Die avond genoten we van een gezellig diner met ons viertjes. Even zonder stoorzenders zoals pijn, die voor een zeldzaam moment onder controle leek. “Hier geniet ik nu van, sé…” klonk het, en mijn hart maakte een sprongetje. 💙

Bij het verlaten van onze kamer wierp ik nog één blik achterom. Ik nam alles in me op, elk detail, elk gevoel. De deur viel zwaar in het slot, en tranen vonden hun weg naar buiten. De realiteit nam het stilaan over…

Hier zouden we nooit meer samen als gezin van vier terugkomen.

Thuis, in een klein, heel klein ijsbeertje, zit nu een stukje van die bijzondere tijd. Het zal me altijd herinneren aan ons gezin, aan Kyan, aan wat we samen hebben mogen beleven. 💙💙💙🧢

Kyan… gewoon een crème van een kerel. 🧢